-
Ik heb in mijn leven al heel wat van Italië mogen zien, maar in Rome was ik nog nooit geraakt. Misschien maar goed ook, want 2025 is een Jubeljaar, niet alleen in Rome, maar ook voor mezelf. In Rome zetten ze de Heilige Deur open en ik krijg in augustus een nieuwe voordeur. Hoe symbolisch…
-
Gisteren zei een vriendin iets tegen mij waarvan ik schrok. “Ik ben tegenwoordig niet de persoon die ik zou willen zijn.” Ik schrok omdat het de woorden waren waarnaar ik zelf al zo lang op zoek ben. Ook ik kruip ’s avonds vaak mijn bed in met de gedachte dat ik vervreemd ben van mezelf.
-
Vijftien jaar lang al haak ik mutsen, sjaals en haarbanden voor mezelf en iedereen die ze mooi vindt. Ik kocht boeken en zocht het internet af naar inspiratie voor nieuwe creaties. Steeds had ik een duidelijk eindresultaat voor ogen. Nauwgezet volgde ik het patroon. Daar mocht geen een enkele steek van afwijken. Zo’n jaar geleden
-
In augustus 2024 reisde ons gezin 12 dagen door Marokko, ook al werd ons dat op voorhand afgeraden. Niet om het land, dat inderdaad magisch mooi bleek te zijn, wel omdat de hitte er verzengend is in juli en augustus. Dat laatste bleek niet gelogen te zijn. Mijn reisverslag: Fez Na een vertraging van vier
-
Mijn geheugen is een zeef en toch herinner ik me de ochtend van zaterdag 22 oktober 1994 en de dagen die daarop volgden zo helder dat het dertig jaar later nog steeds pijn doet. Ik was 19 en net begonnen aan mijn tweede jaar in Leuven. Dat weekend kwam ik pas op zaterdagochtend naar huis
-
Eind juli 2024 trokken de echtgenoot en ik er nog eens op uit onder ons tweetjes. Dit keer geen snelle of verre citytrip. We hadden vier dagen om te vullen en wilden het liefst weg met de auto. Het Zwarte Woud stond al lang op mijn verlanglijst: prachtig van natuur, rustig en nog net binnen
-
Mijn dochters vinden mij te streng. De oudste moppert over het uur waarop ze terug moet zijn van een fuif, de jongste snapt niet waarom ik ongerust ben als ze alleen op wandel is in ons dorp. Ik ben nochtans zelf opgegroeid met de deuren wijd open. Kinderen van mijn generatie speelden op straat, trokken
-
Vandaag, achttien jaar geleden, werd ik wakker in een ziekenhuis. Naast mij stond een leeg babybedje. De kloeke baby die ik enkele uren eerder op de wereld had gezet, lag verderop in een couveuse. Het was een moeizame bevalling geweest. Zonder in detail te treden, kan ik zeggen dat er veel hulpmiddelen aan te pas
-
“Wat doe jij eigenlijk?” Mijn zoon keek me vragend aan. Ik wist niet onmiddellijk wat antwoorden. “De afwas?”. Dat bedoelde hij niet. Hij wilde weten wat ik doe als job, hoe ik voor de centjes zorg. Moest ik nu dokter, winkelbediende, advocaat of metselaar zijn, dan was dat snel uitgelegd. Dat zijn immers jobs waar
-
De winkelstraten zijn leeg, de winkels nog leger. Dit jaar geen rekken die uitpuilen van het speelgoed, geen versierde troon, geen lange rijen kinderen die wachten op een ontmoeting met de Sint. Je zou bijna vergeten dat 6 december nadert. Zonde, want er is geen kinderfeest zo magisch als het feest van Sinterklaas. Corona of
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
La vie de mie 