La vie de mie

De foto’s die ik de voorbije dagen heb gedeeld lieten er weinig twijfel over bestaan: ik bracht een mooi weekend door in Londen, samen met mijn zoon. Het idee om met elk van mijn kinderen apart op citytrip te gaan, was al een tijdje aan het rijpen. De leeftijd van tien leek me daarvoor een mooi moment: oud genoeg om te begrijpen waar het om gaat, om herinneringen op te slaan, maar nog niet in de puberfase waarin elke beslissing van mama op gezucht wordt onthaald. De zoon gedroeg zich voorbeeldig en genoot. Maar daarover misschien later meer.

Wat de foto’s niet tonen, is de minder mooie kant van het verhaal. De kant die we zelden onthullen omdat we niet zielig of meelijwekkend willen overkomen. Ik postte geen foto waarop te zien was hoe mijn jongste dochter de nacht voor ons vertrek het mooie kotsende meisje speelde, tot tien keer toe. Ik vermeldde nergens dat ik zelf ook ziek was, dat ik letterlijk geen minuut geslapen had, dat ik luttele minuten voordat we de trein opstapten nog bijna van mijn stokje ging. Mijn reisgezelschap bestond uit de zoon en een stevige dosis Dafalgan.

Dat ziek zijn was het minste van mijn zorgen. Wat aan me knaagde, was dat ik de dochter in een vreselijke toestand achterliet. Ik wist dat ze goed verzorgd zou worden door haar papa, maar het was wennen. In ons gezin ben ik de verzorger, de kloek, de regelaar. In ons gezin is het mijn man die reist, die de deur achter zich dicht trekt in de geruststellende wetenschap dat zijn vrouw voor de kinderen zorgt. Nu waren de rollen omgekeerd.

Al was ik toch verbaasd over hoe snel ik het kon loslaten. Ik geef toe dat ik in de trein nog opzoekingswerk verrichtte over de symptomen van meningitis en de echtgenoot uit zijn bed heb gebeld om de huisarts te laten komen. Maar eens dat gebeurd was en ik wist dat het kind en haar papa gewapend waren met de juiste medicatie, heb ik het van me afgezet. In Londen draaide het enkel nog om de zoon. En dat was geweldig. Op kleine oogjes en een zwaar hoofd na merkten we de rest van de dag weinig of niks van deze rommelige start. Al was ik wel opmerkelijk opgelucht toen zoonlief al vroeg op de avond begon te geeuwen. Het voordeel van op reis te gaan met een kind is dat je zonder scrupules om acht uur ’s avonds je bed in kan kruipen.

Ondertussen heeft iedereen hier weer z’n eigen pet opgezet. Slechts een paar uur na onze thuiskomst moest manlief vertrekken naar Amerika. Ik voelde me vanochtend als overreden door een bus. En de dochter, die wees me streng terecht toen ik haar medicatie wilde toedienen: “Neen, jij doet dat fout. Van papa moet ik dat altijd zo doen.” Om maar te zeggen hoe snel alles went.