In augustus 2024 reisde ons gezin 12 dagen door Marokko, ook al werd ons dat op voorhand afgeraden. Niet om het land, dat inderdaad magisch mooi bleek te zijn, wel omdat de hitte er verzengend is in juli en augustus. Dat laatste bleek niet gelogen te zijn. Mijn reisverslag:

Fez

Na een vertraging van vier uur landden we om 3 uur plaatselijke tijd in Fez. De chauffeur die ons van de luchthaven naar het hotel zou brengen, had alle hoop ons te vinden opgegeven, gezien onze late aankomst. We moesten dus zelf op zoek naar een taxi, wat om half 4 ’s nachts niet zo evident was. In een vreemde mengeling van Frans en Engels slaagden we erin om aan een taxichauffeur duidelijk te maken waar we moesten zijn: een plein net buiten de stadsmuren waar iemand van het hotel ons zou komen oppikken, want de medina zelf is autovrij.

Het heeft iets onwezenlijk om door de binnenstad van Fez te sjokken om half 5 ‘s ochtends, achter een man die je bagage in een kruiwagen door de smalle straatjes manoeuvreert. Er was niemand te zien in de stad, op enkele mannen met ezels voor vuilophaal na. Aangekomen in ons hotel doken we zo snel mogelijk ons bed in.

Een paar uur later zaten we al aan het ontbijt. Voordat we aan ons bezoek aan Fez begonnen, doken we nog even in het kleine maar oh zo verfrissende zwembad.

Om half 2 stond onze gids ons op te wachten voor een wandeling door de drukke en chaotische medina. De drukte was er enorm. Je weet eigenlijk niet waar eerst kijken terwijl je je langs kraampjes en mensen wringt, terwijl je karren, ezels en vooral veel mensen probeert te ontwijken We bezochten een paar interessante plaatsen, zoals een school, een weverij en de befaamde leerlooierij. Overal proberen ze je iets te verkopen, maar volgens onze gids moet je je niet verplicht voelen om iets te kopen. Winkels zoals de bekende nummer 10 van waar je de leerlooierij kan zien, zijn verplicht door de regering om hun zaak open te stellen voor toeristen.

We wilden graag iets kopen aan een van de vele eetstandjes, maar dat raadde de gids ons af. Toeristen die voor de eerste keer in Marokko zijn, beperken zich best tot het eten van wat er aanbeboden wordt in hotels of andere “toeristische” restaurants.

’s Avonds aten we dus wijselijk in ons hotel. Op het dakterras, waar je een prachtig uitzicht over de stad hebt, konden we genieten van een deugddoend windje. Na een glaasje thee, een avondduik (de dochters, niet ik) rondden we de dag af.

Van Fez naar Merzouga

Na een tweede nacht in Fez en een goed ontbijt bracht de man met kar ons en onze bagage opnieuw weg. Gelukkig was alles dit keer beter geregeld, al was het ook een stukje drukker in de medina om met de bagage door de straatjes te sjokken. Een taxi bracht ons terug naar de luchthaven, waar we onze auto oppikten.

De route van Fez naar Midelt nam zo’n 3,5 uur in beslag. We stopten aan een tankstation om een hapje te eten: tajine met een Marokkaanse salade. In de late namiddag bereikten we Midelt, waar we de nacht doorbrachten, na een lekker dinner.

Je kan er ook voor kiezen om in één trek door te rijden naar Merzouga, waar je zo’n 8 à 9 uur over doet, maar dat vonden wij te vermoeiend, vandaar de tussenstop.

De volgende dag lieten we Middelt achter ons liggen en reden we doorheen een woest en droog landschap richting Merzouga. We kwamen er in de namiddag aan en reden rechtstreeks naar het hotel. In Merzouga zelf is niks te beleven, maar het is de uitvalsbasis voor een bezoek/overnachting in de Sahara. Wij waren eigenlijk beter diezelfde dag nog vertrokken naar de woestijn, maar ik had er een nacht tussengelaten, omdat ik het risico niet wilde lopen dat we te laat zouden aankomen in Merzouga. ’s Avonds aten we in het hotel en leerden we een Belgisch-Marokaanse familie kennen waar we nog een leuk gesprek mee hadden.

Merzouga en de Sahara

Geen al te beste nacht. De airco werkte niet zo goed en kreeg onze familiekamer voor vier personen dus niet koel. Rond 11u30 moesten we de kamer verlaten, maar we mochten gelukkig wel nog in het hotel blijven. We werden immers pas om 17u30 verwacht voor de rit naar de woestijn. Het was erg heet die dag, dus veel anders dan opnieuw aan het zwembad te zitten en even naar een winkeltje gaan, was er niet. Beetje een verloren dag.

Ons woestijnavontuur begon om 17u30. We reden het eerste stukje achter iemand van de organisatie aan en moesten onze auto dan achterlaten aan de rand van de woestijn. In een 4×4 werden we naar het tentenkamp gebracht, een wilde rit maar je kan ook vragen of ze wat rustiger rijden. Na ontvangst met thee kregen we de tijd om ons wat op te frissen voordat we aan de kamelentocht begonnen. Volgens eerdere communicatie zouden wij op kamelen naar het kamp komen (in plaats van de rit in een 4×4) maar ik denk dat ze de planning hebben omgegooid wegens de hitte. Onze tocht duurde zo’n anderhalf uur, inclusief een pauze om de zonsondergang te zien (tevergeefs wegens teveel wolken) en dat was al meer dan genoeg afzien voor mijn rug en achterwerk. Voor de rest wel een hele leuke ervaring, ook gezien ons groepje slechts bestond uit ons en een Italiaans koppel. Om 21u30 werden we verwacht voor het dinner. Het hele tentenkamp was ondertussen verlicht, echt prachtig om te zien. We kregen alweer een heerlijke maaltijd opgediend in een wel heel bijzondere setting. Nadien zaten we even aan het vuur terwijl muzikanten kwamen optreden.

De ‘tenten’ waar we in sliepen, zijn echt de moeite: heel ruim, met eigen badkamer (inclusief douche en wc) en een prachtig zicht. Elke tent heeft een eigen terras waar een ligbed is. Wij probeerden daar te slapen, maar zijn na een paar uur toch binnen gaan liggen. In de tent was het bloedheet (daar kon zelfs een aircobak niets aan veranderen), maar buiten lag je in een warme wind, wat ook niet zo ideaal is. Opnieuw werd er dus niet veel geslapen…

Ik werd wakker om kwart na 6, ideaal om de zonsopgang te zien. Om 8u kregen we ontbijt. De meisjes deden nadien nog een kleine poging om te sandboarden (al was het materiaal er niet naar) en rond 9u30 reden we met de 4×4 terug naar de bewoonde wereld.

Niet dat het tentenkamp zo afgelegen lag. Blijkbaar mogen de toeristen maar tot een bepaalde grens in de woestijn komen. Vandaar dus dat al die tentenkampen bijeen liggen. Je hebt daar geen last van, maar verwacht dus niet dat je ergens in de the middle of nowhere belandt.

Ik had lang uitgekeken naar deze overnachting, en ben er nadien wel tevreden over. Een prachtige sterrenhemel hebben we niet kunnen zien, wegens teveel wolken, maar zo logeren in een tent, in een prachtige omgeving zoals de Sahara, dat is toch echt wel een ervaring. Ik kan Sunrise Sahara Camp echt aanraden: vriendelijk personeel en een setting waar echt aan elk detail gedacht is.

Volgende stop: de Dades valei, een rit van vier uur, die best pittig was. De omgeving was erg monotoom en iedereen was moe. We waren dus erg blij toen we aankwamen in ons hotel in de Dades vallei. We werden er ontvangen met thee en kregen daarna twee prachtige en koele kamers toegewezen. Op vraag van ons werd er nog een kleine lunch gemaakt. De rest van de namiddag hebben we gerust en rond 20u zijn we gaan eten in het hotel.

De Dades vallei en Skoura

Je kan de Dades vallei niet bezoeken zonder een wandeling te maken. De meest populaire wandeling door de vallei is zo’n 8km lang. Wij wilden daar graag een variatie op en gaven dat zo door aan onze gids. Die had ik de avond voordien pas gecontacteerd, na goede reviews gelezen te hebben op verschillende wandelwebsites. Hij stelde niet teleur en leidde ons een kleine drie uur door de vallei en langs velden en gewassen. Na de wandeling reden we nog wat dieper de Dades vallei in, zodat we de bekende haarspeldbochten konden zien. Het beste zicht heb je vanop het terras van café-restaurant Timzzillite.

Nadien reden we de weg weer af richting Boumalne en zo door naar onze volgende stop, in Skoura. Dat is geen typische bestemming voor een reis in Marokko, maar mijn oog was gevallen op een heerlijk hotel waar we onszelf even wat rust wilden gunnen. En dat bleek een geweldige keuze te zijn. Anderhalve dag lang deden we niets anders dan luieren, zwemmen en lekker eten, en dat in een van de beste hotels waar ik al ooit heb verbleven.

Ait-Ben-Haddou en Marrakesh

Na een dagje rust trokken we verder richting Marrakesh. Onderweg bezochten we ATLAS Studio en Ait-Ben-Haddou. In die ATLAS Studios werden heel wat bekende films opgenomen en we hoorden van enkele mensen dat dit wel een bezoekje waard was. Wij waren er echter niet zo enthousiast over. Je hebt al veel inbeeldingsvermogen nodig om de acteurs daar te zien spelen en je de filmscènes te herinneren. Ook van Ait-Ben-Haddou hadden we meer verwacht. We wandelden door het stadje tot helemaal boven, maar we misten de sfeer waarover we gelezen hadden. Toen wij er waren, lag alles er maar doods en verlaten bij. Wij kozen trouwens voor de lange route naar Marrakesh, over de Tizi-n-Tichka bergpas. Dat leverde mooie vergezichten op, maar doe dit niet als je snel wagenziek bent. Tegen de avond bereikten we Marrakesh.

Wij verbleven drie volle dagen in Marrakesh, en dat vond ik eigenlijk net een dag teveel. Het heeft iets om door de drukke kleine straatjes te wandelen, maar we werden het snel beu, misschien ook omdat dit de laatste stop van onze reis was. De mensenmassa, het aangeklampt worden in de Souks, het constante afpingelen: net iets teveel van het goede. Wat niet wegneemt dat Marrakesh een mooie stad is, met heel wat interessante bezienswaardigheden. Wij bezochten onder andere het Bahia Paleis (mooi, maar eerlijk gezegd het geld niet waard, ook omdat er in heel wat kamers verbouwd werd) en de Koutoubia Moskee, al kan je die laatste enkel langs buiten bekijken want enkel moslims mogen de moskee betreden. ’s Avonds trokken we naar het Djemaa el Fna plein voor een zeer speciale ervaring: zoveel mensen samen op één plein zonder dat daar een speciale reden voor is, dat krijg je zelden te zien. Het hoogtepunt van ons verblijf in Marrakesh was onze fietstocht doorheen de stad. Met hele leuke gidsen en nog een ander gezin maakten we best een lange toer doorheen straatjes die we anders misschien niet hadden bezocht. Een mooie afsluiter.

Hotels waar wij verbleven

Fez: Hotel & Spa Dar Bensouda — zeer aangenaam, ideaal gelegen, vriendelijke mensen
Midelt: Hotel Villa Pomme d’Or — ideaal als tussenstop, lekker eteb
Merzouga: Hotel RiadSuerteloca Merzouga — goed gelegen als basis voor uitstap naa Sahara, maar het hotel zelf kon beter
Sahara tentenkamp: Sunrise Sahara Camp — prachtige tenten, vriendelijke mensen, geen ‘toeristisch’ gevoel
Dades vallei: Hotel Kasbah Flilou — zeer aangenaam, rustig, heel lekker eten
Skoura: Hotel L’Ma Lodge — aanrader op alle vlakken, maar vooral de tuin: die komt rechtstreeks uit een sprookje
Marrakesh: Hotel Riad l’Oiseau du Paradis — ideaal gelegen, vriendelijke mensen, mooie kamers