-
Mijn kinderen doen elke ochtend plichtsgetrouw hun mondmasker aan als ze met de fiets naar school gaan. Ze komen onderweg immers politie tegen, en die controleren op het dragen van een masker. Wie er geen op heeft, riskeert een boete. Ik bewonder hun toewijding. Maar ik zou me zoveel beter voelen moesten mijn zoon en
-
Vijf jaar geleden kwam ik er tijdens onze vakantie in Zuid-Frankrijk achter dat er ‘daar beneden’ iets mis was met mij. Lichtelijk in paniek dacht ik onmiddellijk aan een gezwel. Maar hoe kon dat daar zo snel ontstaan? Gezien ik zo’n 1000 kilometer verwijderd was van huisarts en gynaecoloog besloot ik beroep te doen op
-
Weet je wat blijkt? Ik ben niet het staycation type. In het voorjaar, toen covid-19 nog maar net de kop opstak, zag ik het nochtans helemaal zitten. Meer dan onze gezinsbubbel had ik niet nodig. De zon scheen en zolang we gezond bleven, was het leven zo slecht nog niet. Wie had Ibiza of Andalusië
-
We spoelen tien jaar terug, naar 1 september 2010. Ons gezin van (toen nog) vier was net verhuisd en we vonden beetje bij beetje onze weg in het nieuwe dorp. De school was nog onbekend terrein: gangen waar we in leken te verdwalen en allemaal nieuwe gezichten. Onze twee kinderen zouden ze die dag voor
-
“Ga jij hierna wetenschappen studeren?” vroeg hij me ernstig. “Neen,” antwoordde ik. “Ik kies voor een taalopleiding.” “Je bent heel zeker? Zeker geen fysica of scheikunde?” checkte hij nog eens. “Heel zeker, meneer.” Het was mijn leraar scheikunde die me aansprak tijdens een van de laatste dagen op de middelbare school. “Goed. Dan negeren we
-
Op de kast ligt een stapeltje kleren: net uit de was en gevouwen om terug de kast in te gaan. Ik zucht. Het had een heel ander stapeltje kleren moeten zijn: skibroeken voor de zoon en zomerkleedjes voor mezelf. Inpakken doe ik altijd door dagen voordien al wat hoopjes klaar te leggen. Van inpakken is
-
Het éne moment staar ik in pure paniek naar het tv-scherm. De beelden opgenomen in een Italiaans ziekenhuis doen me happen naar adem. Ik luister naar een specialist die huiveringwekkende cijfers op tafel smijt. Met een klein hartje kruip ik mijn bed in. Het gaat pijn doen, de volgende weken. Ons land wacht bang haar
-
Mama is moe. Moe van alle vragen die dagelijks op haar afgevuurd worden. Moe van het neen zeggen. Moe van het ja zeggen. Moe van het opvoeden, het corrigeren, en het rechtzetten. Moe van het rijden en het regelen. Mama vraagt zich af waar die moeheid vandaan blijft komen. Ze slaapt een stuk beter dan
-
Die ochtend aan de ontbijttafel. Ik: “Weet je wie er een baby in haar buik heeft?” De jongste dochter: “Mijn juf!” Ik verslik me in mijn koffie. “Juf L.?” vraag ik haar vol ongeloof. “Neen, mijn andere juf, die nu thuis is…” Mijn scoop zal even moeten wachten. Het kind is duidelijk in de war.
-
Wat niemand je vertelt als je voor het eerst je pasgeboren baby tegen je aandrukt, is dat je vanaf nu serieus veel moet leren loslaten. Je zou denken dat je de meest dramatische vorm van loslaten wel hebt gehad met het doorknippen van de navelstreng, maar niets is minder waar. Tijdens de baby- en peutertijd
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
La vie de mie 