-
De foto’s die ik de voorbije dagen heb gedeeld lieten er weinig twijfel over bestaan: ik bracht een mooi weekend door in Londen, samen met mijn zoon. Het idee om met elk van mijn kinderen apart op citytrip te gaan, was al een tijdje aan het rijpen. De leeftijd van tien leek me daarvoor een
-
Vijf kinderen wilde hij. Toch trouwde ik met hem. Ik had een flauw vermoeden dat hij er wel anders over zou denken eens het eerste deel van zijn vijfstappenplan een feit was. Ik had gelijk. Aan kind één hadden we onze handen al vol en het tweede volgde snel. Iedereen riep dat we blij mochten
-
Soms zeg ik foert. Dan mag de dochter thuisblijven van tekenacademie. Omdat mama geen zin heeft in die drukke namiddag. Ik kan me niet herinneren dat mijn mama dat ooit deed, foert zeggen. Misschien herinnert een kind zich zo’n dingen niet, misschien was zij er beter in, maar ik pleit vooral dat er toen gewoon
-
Tot voor kort vond ik ze vermoeiend, die woensdagnamiddagen met Camille. We zetten de zus af aan de tekenacademie en hebben dan 1,5 uur de tijd. Dat is lang als je geen concrete boodschappenlijst hebt maar wel een dochter die wil slapen. Dat is ook lang als het regent of heel koud is. Maar we
-
De voorbije dagen heb ik me ’s avonds en soms zelfs overdag bezig gehouden met de meest nutteloze activiteit ooit: een puzzel maken. Ik was eraan begonnen in de hoop de kinderen enthousiast te krijgen, maar de enige wiens goesting gewekt werd, was ikzelf. Een puzzel van 1.000 stukjes, daar is een mens wel even mee
-
Lief lijf, Jij en ik, wij hebben het niet zo op elkaar begrepen. Ik vind jou te zwaar, jij vindt mij te zwak. Je wendt je minachtend af van mijn pogingen om jou in betere vorm te krijgen. Ze kunnen volgens jou niet op tegen mijn liefde voor lekker eten. Ik geef toe dat ik
-
Kinderen hebben zo hun eigen definitie van opruimen. De eerste regel is dat dat niet zo’n belangrijk iets is. Kinderen sorteren ook niet, zeker als ze drie jaar zijn. Kinderen scheuren in al hun enthousiasme dozen stuk, om maar zo snel mogelijk de pop eruit te trekken. Deze mama zit erbij en kijkt ernaar. Bijtend
-
Ik geef toe dat ik toch een beetje schrik heb na alles wat er gebeurd is. Schrik van alles wat er nog kan gebeuren. Nochtans mag je volgens velen geen schrik hebben want dan hebben “zij” gewonnen. Dat vind ik een beetje kort door de bocht. Dus ik voel me niet schuldig of verslagen als
-
Ze woonde hier in de buurt, maar ik kende haar niet. Ook haar ouders ken ik niet. En toch denk ik sindsdien elke dag aan hen. Aan het gemis, de leegte, de pijn. Ik kan het me niet voorstellen. Bij de minste poging om me in te beelden hoe zij zich nu voelen, scheurt mijn
-
Misschien is het typisch voor oma’s. Elke keer ze op uitstap of vakantie is geweest, brengt oma voor haar kleinkinderen iets mee dat ze tijdens het ontbijt of bij de koffie in haar handtas heeft laten vallen. Dat varieert van koekjes tot chocopasta of confituur in van die kleine kuipjes. Met een gezin van vijf
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
La vie de mie 