Het had niet veel gescheeld of Camille was er nooit geweest. Haar ouders waren van de twijfelende soort. Het ene moment waren ze er rotsvast van overtuigd dat hun gezin uit drie kinderen zou bestaan, het andere moment aanschouwden ze hun gezin en schreeuwde elke vezel in hun lijf om het hierbij te laten. Camille mag van geluk spreken dat de gevoelens van haar vader en moeder jegens een derde kind zelden synchroon liepen. Had haar moeder de knoop zo goed als doorgehakt, dan kwam haar vader met tegenargumenten op de proppen, en vice versa. Dat ze wat ruimer zouden moeten wonen, voordat ze aan gezinsuitbreiding toe waren, daar waren ze het wel allebei over eens. Er werd een nieuw huis gevonden en men verhuisde. Camille’s broer moest wennen aan een nieuwe school, Camille’s zus ging voor het eerst naar school, en aan Camille zelf werd dus een tijdlang niet gedacht. Het leven ging z’n eigen drukke gangetje en er was geen tijd voor twijfels en besluiteloosheid. In de zomer van 2011 vonden Camille’s ouders voor het eerst sinds lang wat rust, op vakantie in Italië. Het derde kindje kwam ter sprake, en daar ter plekke, op twee ligstoelen aan een zwembad in Lido, werd eindelijk een beslissing genomen.
Terug thuis voegde Camille’s mama daad bij woord. Na een afspraak bij de gynaecoloog stond niets de gezinsuitbreiding nog in de weg. Ondertussen waren Camille’s broer en zus opgegroeid tot flinke kindjes van 5,5 en bijna 4 jaar oud. De buggy moest niet meer altijd mee, van pampers werd afscheid genomen, en het gezin genoot van de vrijheid die het kleutertijdperk hen bood. Beide ouders beseften dat de komst van een baby de tijd zou terugdraaien. Schoorvoetend bekenden ze aan elkaar dat ze het zo niet hadden bekeken, toen op die ligstoel in Italië. Terwijl iedereen elkaar gelukkig nieuwjaar wenste, besloten de ouders van Camille hun droom toch op te bergen, omwille van praktische redenen en comfort.
Op een maandag, midden januari, voelde de mama van Camille zich niet zo goed. Omdat ze, alle goede voornemens ten spijt, nog niet bij de gynaecoloog was geraakt voor een nieuw spiraaltje, bedacht ze zich dat een zwangerschap niet was uitgesloten. Al lachte ze het idee wel weg, toch deed ze die avond een test.
Het had geen verrassing mogen zijn, maar dat was het wel, eentje van formaat. Figuurlijk dan. Negen maanden later, na een bevalling die haar leek te straffen voor al dat vervelende getwijfel, zette de mama een flinke baby op de wereld en besefte dat dit de beste non-beslissing was die ze ooit wel of niet hadden gemaakt.
Veertien jaar later wuift de mama Camille uit, als ze naar school vertrekt, en denkt ze: leve de twijfel, leve Camille.
Plaats een reactie